Imot ishavet
står dær
ein bauta
han står
dær standhaftig
og staut imot
stormen
Jærnplata e
rusten
skrifta
førsvunnen
men enda så
står
det minnesmerket
der
Peike imot
himmel’n
mot den Gud som
de hine trudde på
ein hard,
men barmhjertig
far
Æ ser ikkje
Guden
men æ ser
naturen
æ ser
bølgan som vinden
fyk med seg inn
fra havet
det kvite skummet
på toppan
saltet som blåses
inn
Æ ser
bautaen
der æ står
og fryse
minnet varme me’
sjøl om æ
ikke kjenne
nån av
navnan som
bautaen minnes